Bir zamanlar karanlık gökyüzü altında,
bir millet yorgun, bir vatan paramparça…
Ama içlerinden biri —
küle dokunduğunda ateşin hâlâ orada olduğunu gördü.
Mustafa Kemal adında bir yürek, bir ulusun nabzını yeniden attırdı.
Cumhuriyet, sadece bir yönetim biçimi değildir.
O, bir diriliştir.
Bir halkın, “Artık kendi kaderimin sahibiyim!” deyişidir.
Bir annenin, evladını okula gönderirken hissettiği gururdur.
Bir öğretmenin tebeşirle değil, yüreğiyle yazdığı ilk derstir.
Bir askerin, vatan toprağına ant içtiği andır.
Cumhuriyet, sessiz bir zaferdir.
Marşlarla değil, alın teriyle yazılmıştır.
Ne bir saltanat, ne bir taht bırakmıştır ardında;
sadece eşitliğin onurunu ve özgürlüğün sesini.
Her 29 Ekim sabahı,
dalgalanan bayrağın gölgesinde bir çocuk gözlerini açar.
O çocuğun gözbebeklerinde,
o ilk günkü ışığın parıltısı hâlâ yanar.
İşte o ışık, ne sararır ne söner.
Çünkü Cumhuriyet,
sadece geçmişte değil — her doğan çocukta yeniden başlar.
Ve şimdi, bize düşen…
O emaneti taşımak.
Sözle değil, duruşla; törenle değil, inançla.
Cumhuriyet, bir miras değil — bir emanettir.
Miras sahiplenilir;
emanet korunur.
Ve bu emaneti korumak, yalnızca bir görev değil —
bir vicdan borcudur.
Belki bugün, kalabalık caddelerde yürürken
o ilk ışığın anlamını unuttuğumuzu sanıyoruz.
Ama her defasında başımızı kaldırıp dalgalanan bayrağa baktığımızda, o ışık yine gözlerimize dokunur.
Çünkü Cumhuriyet, hatırladıkça yaşar.
Unutulmaz, unutturulmaz.
Selam olsun o yürekleriyle devrim yapanlara…
Selam olsun, “Benim iki büyük eserim var” diyen o büyük adama…
Selam olsun, hâlâ aynı inançla yürüyenlere…
Bugün 29 Ekim.
Bugün bir bayram değil, bir milletin kalp atışıdır.
Ve biz, o kalbin ritmini taşımaya yeminliyiz.
