Marmara’nın kıyısında, denizle ormanın birbirine omuz verdiği yerde bir şehir durur: Yalova.
Görkemini yüksek binalardan değil, tabiatın cömertliğinden alır. Gürültüyle değil, dinginlikle konuşur.
Asırlardır şifa dağıtan Yalova Termal Kaplıcaları, bu toprağın en köklü miraslarından biridir. Roma’dan Osmanlı’ya, Cumhuriyet’e uzanan bir hat üzerinde su hep akmış, insan hep umutla gelmiştir. Bu şehirde su sadece su değildir; hafızadır.
Cumhuriyet’in zarif bir hatırası olan Yürüyen Köşk ise başka bir anlam taşır. Bir çınar dalı kesilmesin diye yerinden yürütülen bir yapı… Bu hadise bize şunu anlatır: Medeniyet, betonla değil vicdanla yükselir.
Armutlu’nun ufka uzanan sahilleri, Çınarcık’ın yaz akşamları, Sudüşen’in serinliği… Hepsi aynı hikâyenin farklı cümleleri gibidir. Yalova; doğa turizmiyle, termal zenginliğiyle ve kıyı kültürüyle kendi ölçeğinde büyük bir şehirdir.
Belki yüzölçümü küçüktür;
Ama ruhu geniştir.
Belki sesi alçaktır;
Ama anlattıkları derindir.
Bu şehir gösteriş peşinde değildir.
Zarafetiyle var olur.
Koşarak değil, sindirerek büyür.
Bugün bize düşen; bu güzellikleri tüketmek değil korumaktır. Denizine bakarken ufku, ormanına girerken emaneti hatırlamaktır. Çünkü şehir dediğimiz şey yalnızca yollar ve yapılar değildir; hatıradır, sorumluluktur.
Biz bu toprakların sadece sakinleri değil, emanetçileriyiz.
Ve bazı şehirler vardır; anlatıldıkça değil, yaşandıkça anlaşılır.
Yalova işte öyle bir şehirdir.
Her sabah yeniden nefes alınan,
Her mevsim yeniden anlam kazanan,
Sessiz ama vakur bir hikâye…
Ve o hikâye, kıyıya vuran her dalgada yeniden yazılmaya devam eder.
